Wappen des Kurkölnischen Sauerlandes

(H)Franziska Seibertz, 1855

(H)Winterberg

(H)Gabelkreuz in Scharfenberg

(H)Wocklum

(H)Krippe auf Schloß Melschede

(H)Arnsberg

(H)Waldskulpturenweg

(H)Hof in Kirchveischede

(H)Fluß

(H)Herbstwald

(H)Mitgliederversammlung-Schloß Amecke

Platt
 

Sau ändert iärk de Tieen

Schwalwen Affscheud

Uese Bullerduik

Ohne Tante Dora

Iut’m Suerlanne

De Pottkremer

De nigge Strom

De Sänger von Rodlingsen

Duorpkind Gedicht

Summer

Bettgen

Moren vä ve Roggen mäggen

Hahnen-Balz

Dai Wiärhhahne

Hoame, loaw Hoame

Wille Raisen Lied

Iek

Ut d’r Schaultid

Poskevatter Lehmann

Hilligentracht Fellerprozession

Trillertanz in Attendorn

Kattfiller

Ut D’ Schaubild

CD von Karl H. Falk.

Et leste Johr in d'r Schaule harren vi Religioun bi'm ollen Dechant. Einmool Bibliskegeschichte un et andere mool Kathegismus. Hai was met uns nit tefriän un vi nit met iähm. Op enns kam dai nigge Vikarges no uns. »Wat was dann düen Dag dran?« frogere hai. »Sintflaut!« saggten vi. Hai drop: »Dann lott mool höhren I« De Eiste stuattere ·dorümme. En Anderen wusste nit wu et anföng, owwer ouk nit, wu et widder gäng un sou diär alle Bänke. Blous dai Alfons, dai konn dai ganze Geschichte van viär bit hingen, Baukstawe füör Baukstawe, dohiär sien. »Nai, nai!« saggte de Vikarges, »Dat hiät met Religioune nix te daun. Füör Duennerstag schriwet 1 dai Geschichte mool sou op, as wann I dat Aivengillen selwer schriewen härret!« Dai Duennerstag kam un ouk de Vikarges. Owwer dai Stuatterigge was nou ärger as et leste Mool. »Duenner un Doria« raip de Vikarges, »is dann kaimes do, dai wat üewerlaggt hiät?« Do dä ennen en Finger in de Höchte. Hai was en ganz ümmegänglieken Kerel un en guerren Missedainer. Se raipen iähn 'Aikern' , wildat hai roue Pannen op'm Daak harre. Hai makere en finnig Gesichte un fong aan, viärteliäsen:

Dai Sintflaut.
Ennes Dages soh unse laiwe Hiärgllatt diär en Haiplack op de Eere un schurre amme Koppe. 'Wat hewwe iek mi met diän Mensken men infallen loten? Dai brenget miek nou ratz ümme diän Verstand. In et Paradis hewwe iek se rin loten. Do harren se mäi as nöidig tem Liäwen un bruchten nit ennen Handtast te arwen. Owwer se mochten mi an de Appele gohn, wat iek ne afroen harre. Nu wellt se in Babel ouk nou en Touern buggen, ümme op diäm Wiäge lichtfeierig in et Hiemmelrik te kummen. Düese Spiränzkes maket miek nou dull amme Koppe. Se gott nit in de Kiärke, supet Baier un Schnäpse. An Stie·te  arwen spiellt se Kaaten un wat süss nou alles. Iitzund, iek hewwet saat, iek weil dat ganze Gesocks verdiärwen. lek lote se versupen, ase de jungen Katten. Hai dä en wahnen Söcht un makere siek op en Wiäg, op de Eere, no'm Noah.

Sou wit was de Aikern kummen un harre nu ne derwe Dracht imme Viärhuap. Hai keik üewer't Heft no'm Vi karges. Owwer dai nukere me tau: »Is dat alt alles?« De Aikern mochte eist mool derwe inömen, owwer dann geng et widder:

As de Hiärguatt op d'r Eere aankam, sat de Noah hingerm Huse op d'r Bank. Et wor jo Sunndag un hai harre't Uträsten nöidig. Hai was en rechtschaffenen Menskeri, an diäme Guatt sinen Gefallen harre. »Noah l« saggte de Heer, »iek sin wahne verdraitliek! Du mass mi ut d'r Klemme helpen un fortens ne Arche buggen ! Ne Arche sou grout as van Roukes Ecke, do bi Mennen Tubakesladen, bit hienger de Awetäike. Sou brait, ase et ganze Mart un sou houge, as de Finstern in d'r Kiärke. Iek hewwe, wat nöidig is, hi op diän Zirrel schriewen. Et Holt hualste di bi d'r Schnidmüehle van Keimers. Dat Faat Piäk bi'm Fischer amme Bahnhuawe, do is et nit sou düer as bi'm Schwindel meier. Van Hoffmanns amme Kiärkplasse niähmmeste de Pappe füör et Daak. Du kass dat Ganze getroust aanschriwen loten, iek weil dat wall richten. Buggen sass Du dai Arche op'm Schelmeskamp, do is de händigeste Stie. Niähm Dine drai Jungens met un fanget fortens moren in d'r Fröggte aan!«

Noah dä, as de Hiärguatt iähme opgafft harre. Met sinen Süöhnen arwete hai harre van lecht bit düster. Dai Lüe, dai en schnellmerigger Wiäg raffer kamen, lacheren en Noah ut unmakeren siek en Plesseier dorut, ne te aiwen: »Dai Dämelak van Noah un sine Büekels sind imme Koppe nit terechte. Se bugget ne Arche op'm Schelmeskamp un dobi kümmet d'r Ohuser-Stausäi un dai nigge Daalspirre an ne ganz andere Stie!« .

As Noah dai Arche firrig harre, kam d'r Hiärguatt no iähme un saggte: »Pass op! Du mass nu van allen Dirs op d'r Eere en Paar bienein daun un in de Arche brengen, owwer ouk Hai un Hawer un Raiwen un füör dai anderen Dirs Piärrefleiss, üewern ganzen Winter!« Dat was füör'n Noah un sine Lüe ne wahne Arwet, viär allem met diän Vüelen, wildat me dai nit so lichte tehoupe driwen konn.

As dann alles in d'r Arche was, lait d'r Hiärguatt de Katte ut'·m Sacke: »Noah« saggte, »iek make nu ne Sintflaut, bitt alle Mensken un Dirs versuapen sind. Blous wat in d'r Arche is, sall  üewerliäwen. Mak alle Finstern un Diären tau un holldiek kaduk, bit Du van mi en Wis kriss!«

Op'm Kiärktouern de Hahne un dai Wiälfahnen op'm Schnellmerig dreggeren siek no Olepe. Van do kam en wahnen Wind un et feng harre aan te plestern. Dag füör Dag un Wiäke füör Wiäke, bit dai ganze Welt unger Water was. Ümme Faslowend rümme gaffte't en Ruck in d'r Arche, so as wann me anstött. Me konn ouk op enns kain Water mehr platzken hören. En paar Wiäken dono lait Noah ne Duahle diär de Uhlenflucht ut d'r Arche. Dai kam owwer nit wier, wildat se in Poters-Dännen bliewen wor. Ne Krägge, dai hai no 'ner Wiäke ut d'r Arche lait, kam ouk nit terügge, se was imme Kräggenbiärge bliewen. As Noah dann ne Duwe f1aigen lait, harre Glücke. Dai Löwen-Raimunds harre sinen Duwenschlag nou nit bugget, dorümme kam dai Duwe terügge un harre en Palmkätzken imme Schnawel. Do wusste de Noah, et is Palmsunndag. Hai makere en Finstern op un sog siek in d'r Weltgeschichte ümme, dai in güllenem Sunnenschin do laggte.

Dann saggte: »Vi stott hi op em Biärg un wildat de laiwe Hiärguatt so gnädig is met uns ümmegohn, sall düese Biärg 'Hiemmelsbiärg' heiten!«

Tau sinen Süöhnen saggte dann: »Lotet de Dirs rut un dann mo'vi an't Lenten. Owwer eist wert rüemestrote maket!« leider geng an ne andere Stie un schmeit dat Holt un dai Spriekein op'n Houp. Do rut sind dai Attendörner Ousterfüer enstohn un et is olle Tradizioun, dat et Dümmelfüer sind, wildat dat Holt wieger d'r Sintflaut nit kann dröige sin.«

In d'r Schaulklasse was et puxmüschen stille. Dai Büekels saten in en Bänken, ase de Vüele in en Drüstern viär'm eisten Duennerschlag bi'm Gewitter. Oe Aikern luerte no'm Vikarges. Dai nukere met'm Koppe un saggte: »Sou hewwe iek mi dat dacht. Dat is Religioune ut'm Liäwen!«


SHB Logo-1   Vorstand    Geschichte    Schwerpunkte   Termine    Zeitschrift Aktuell    Zeitschrift Archiv    News    Fotos    Kontakt    Links  Gästebuch