Wappen des Kurkölnischen Sauerlandes

(H)Franziska Seibertz, 1855

(H)Winterberg

(H)Gabelkreuz in Scharfenberg

(H)Wocklum

(H)Krippe auf Schloß Melschede

(H)Arnsberg

(H)Waldskulpturenweg

(H)Hof in Kirchveischede

(H)Fluß

(H)Herbstwald

(H)Mitgliederversammlung-Schloß Amecke

Platt
 

Sau ändert iärk de Tieen

Schwalwen Affscheud

Uese Bullerduik

Ohne Tante Dora

Iut’m Suerlanne

De Pottkremer

De nigge Strom

De Sänger von Rodlingsen

Duorpkind Gedicht

Summer

Bettgen

Moren vä ve Roggen mäggen

Hahnen-Balz

Dai Wiärhhahne

Hoame, loaw Hoame

Wille Raisen Lied

Iek

Ut d’r Schaultid

Poskevatter Lehmann

Hilligentracht Fellerprozession

Trillertanz in Attendorn

Kattfiller

Hahnen Balz

CD von Karl H. Falk.
In diän Ousterferien woren vi bi em ollen Frönd op Besauk. Hai was ase Füerster bi'em Baron in Stellunge. Sin Hus laggte mirren in d'r Natur un et was do ne himmliske Rugge. Ne rechte Stie, wo me siek utresten konn.

No'm Owendiäten saggte de Hubert op enns: »Hiäste Lust, moren met op de Hahnenbalz te gohn? lek hewwe do en Prachtstücke van Auerhahn imme Revier«. Eger dat iek wat siehen konn, raip unse Heini, dat is en Büekel van tain Johren: »Hubert-Oihme, draw iek ouk met op de Balz?« » Van mi ut,« saggte de Hubert, »du mass diek owwer kaduck hallen un daun, wat iek di sie: Un nu fortens af, de Trappe ropp un in et Berre, vi mot frouh rut!«

Guel Tid viär Dag woren vi alt ungerwiägens. Blaik was dai Siekel vam Mon te saihn un blous nou hi un do blenkere en Steeren ame Hiäwen. Vi kamen an en grauten Haidplack, op diäm af'ntau en Wachholierdrust stong. Op d'r Biärgsit was en Haubiärg, ungenhiär en Stücke junge Dännen. Bi diäm Haubiärg harre de Hubert ut Dännendöppen ne Bude bugget, wo me in sitten konn. Van da ut harre me dat ganze Stücke Haid viär siek, ouk dai Dänne, dai mirren in diäm Plack was.

Vi gängen in dai Bude huken un wachteren op dat, wat nu balle viär siek gohn moch.te. Met d'r Tid was dai Hiäwen üewer'n Biärgen lichter un ut em Haid horte me, dat de Hennen ouk alt wackerig woren. No un no f:irwere siek de Hiäwen rout un me konn ouk soun Tuckern höhren. »Passet op'« saggte de Hubert »un hallt auk rüggelig. Nu gaiht et balle los!« Umme Tid, as me en kitzken saihn konn, wor me op diäm Haidplack gewahr, dat siek do wat Wittet wiete. As et dann lecht was, konn me fiv Hauner saihn, sou brun ase dat olle Haid, dai nO' Fauer sochten. Do tüsker dai Hahne. Schwuart, met blenkenden Fiärn. De Fitteke streckere no ungen utenein. Dai guet handlangen Steertfiärn harre opstallt un taum Raad schloen. Luter wann me ne hingerees te saihn kraig, löchtere dat Raad op, wildat dai Fiärn do witt woren. Diän Kopp harre richtop in de Höchte strecket, sou dat me sinen Bart guet saihn kann, owwer ouk dai rouen Stien ümme de Ougen. Hai makere siek wahne wichtig un schlawenzelte luter bi diän Hennen rümme. Hai gaffte siek ase alle Friggers un was dobi dai ganze Tit am Tuckern. Metemool schlaug hai met en Fitteken, floug in de Höchte un geng in dai groute Dänne sitten. Dai Spetakel, van ungen gäng do uawen noch ne ganze Tid widder. Nodiäme siek dai Hahne futtmaket harre, sind vi dann ouk Heime gohn. Anderen Daages hevi uns dat Spetakel noumool aansaihn. Op 'em Wiäg no Heime saggte de Hubert: »Gin Muarren werd de Hahne schuatten, hai hiät sine Arwet doen!« Vi sind dann muarrens op en Anstand gohn un do hiät de Hubert diäm Hahn et Lecht utblosen.

As vi biem Huse aankamen, saggte em Hubert sin Menske, dat de Baron anraupen härre. Hai wör eger van d'r Reise retour un käm düen Owend aan, ümme moren diän olien Hahnen te scheiten. Do krassere de Hubert siek eistmool derwe amme Koppe un soh wahne verbiestert ut. »Verdori!« saggte dann, »sieker, hai hiät ne mi frigafft, wildatt hai länger bliwen woll. Nu owwer matt iek eist nou wat uthurken«. Vi saten in d'r Stuawe, do sprang de Hubert op enns houge un raip: »Wat is dann dat, do is jo nou en Hahnen'« Buten wor dann kain Hahn uttemaken, owwer op d'r Blaike konn me unsen Heini saihn, wu hai em Lisebettchen wi sere, wu siek dat met d'r Hahnenbalz afspiellt harre. 00 löchtere em Hubert et Gesichte op, as en Augustappel. »Oat is et!« raip hai, »sou kummet vi ut diäm Schlamassel rut. Oe Heini kann säno biätter balzen ase'n Hahn. Sou maket vi dat. Hai matt moren met diäm douen Hahn op de Dänne kleteren un do uawen rümmebalzen. Saihn draw me ne nit, owwer hören. lek dau em Baron ne Platzpatroune in de Flinte und wann et dann knallt, lölt de Heini dat Dir raffer fallen. Dai Saake is sou siecker as en Stüerzierrelken!«

Am Muarren is de Hubert viär Oag un Dau met em Heini no'm Balzplasse gohn. lek met em Baron en Stücke hingerhiär. Buten was et tiämliek nieweliek. Vi woren so grade in der Bude, do fäng dai Balzerigge ouk alt aan. »Mann Guarres! « saggte de Heer Baron un was ratz ut'm Hüseken, »soun gewaltig Balzen hewwe iek min Liäwen nou nit hort. Wann me't recht bedenket, is dai Hahne viell te scha, ümme ne dout te schaiten!« Hubert meinere: »Dat is nit ganz verkart, owwer hai is nu sou olt, dat hai gi nt Johr nix mehr te wiäge brenget. Et wör dann doch te sc ha ümme soune schöine Trophäe«. Domet druchte me de Flinte in de Hänge un saggte: »Heer Baron, J mot in de dridde Kroune hallen, do sittete niämlek, iek harre ne imme Glase!« Oe Baron nahm diän Püster an de Backe, satte ne owwer wier af. »Is et nit doch te scha, ümme souen pracht Hahnen?« 00 op saggte de Hubert: »Schaitet, schaitet, süss gaiht hai uns womüeglich nou diär de Dämpe!« De Baron däh de Flinte wier houge. »Oe dridde Kroune?« frogere hei. Hubert nuckere met em Koppe un do knallere et ouk alt. Oai Balzerigge was fortens te Enge un et was puxmüschen stille. Dann konn me bwwer hören, wu in d'r Dänne wat raffer rutskere un ungen opschlaug. Oe Hubert raip: »Waidmanns Heil!« un dann im steerengalopp no d'r Dänne. Un wat laggte ungen op d'r Eere?

En Tuffelensack, met em douen Auerhahnen drin.


SHB Logo-1   Vorstand    Geschichte    Schwerpunkte   Termine    Zeitschrift Aktuell    Zeitschrift Archiv    News    Fotos    Kontakt    Links  Gästebuch